Bir çocuk ne zaman büyür? Dizleri yara almayı bıraktığında mı, aşk olduğunda, ilk kalp kırıklığında, üniversiteye gidip kendi ayaklarının üzerinde durmaya başladığında, düşünceleri değişip olgunlaştığında ya da ölümle ilk defa tanıştığında mı? Bir insan büyüdüğünü ne zaman anlar? Bunu nasıl anlarız? Ben anlamadım. Bir baktım çocukluğum çok geride kalmış, bambaşka birisi olmuşum.
Paulo Coelho' nun çok güzel bir sözü var: “Çocukken, her şeyin sahibi olmak için büyümek isterdik. Büyüdük; şimdi her şeyden uzak olmak için hep çocuk kalmak istiyoruz.” Hepimizin yaşadığı şeyin kelimelere vurulmuş hali... Çocukken büyüdüğümüz zaman istediğimiz şeyleri elde edebileceğimizi düşünür, bir sürü hayaller kurarız. Ama hepimizin bildiği gibi gerçek böyle olmuyor. Hepimizin farklı hayatları var, farklı hikayeleri... Belki de başımıza gelen en kötü şeylerden biri de büyümek. Evet; belki kimimizin zor bir çocukluğu oldu, kimimiz o küçücük kalbiyle hiç olmaması gereken şeylerle başa çıkmaya çalıştı, kimimiz çocukluğunu bile yaşayamadı belki de. Ama ne büyük şanstır ki en temelde, genel olarak çoğumuzun çocukken mutlu olduğu, mutlu olmasa bile en azından bu kadar mutsuz olmadığı anlar var. Tek derdimizin fazladan 5 dakika daha oyun oynayabilmek gibi basit şeyler oluğu, acılarımızın sebebinin dizimizdeki yaralar olduğu ya da hiçbir şeyi düşünmediğimiz, düşünmek zorunda olmadığımız anlara sahiptik. Büyümek birçok acıyı da beraberinde getirdi. Bazılarımız zaten acının içine doğmuş, çocuk olmadan büyümek zorunda kalmıştı. Ama bu onları bile etkiledi. Büyüyünce bazı şeylerin daha güzel olacağına inanırken büyüdükçe bir şeyler kaybettik hepimiz... Yararlar aldık, kayıplar verdik, değiştik, olgunlaştık, anlamaya başladık. Hep daha fazlasını elde etmek için çabaladık. Ama aslında her zaman istediğimiz tek bir şey vardı; uzaklaşmak. Dertlerimizden, sorunlarımızdan uzaklaşmak... Düşünmemek, mutlu olmak, huzur bulmak istedik. Tıpkı çocukluğumuzdaki gibi...
-Sükut-u Hayal
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder