Bağırdım avaz avaz,
Duymayacaklarını bile bile.
Çırpındım saatlerce görsünler diye,
Görmediler, duymadılar, hissetmediler.
Kendimi paraladım,
İstedim ki zarar görmesinler.
Oysa onlar beni paramparça ettiler,
Yetmedi hiçbirine, yetemedim hiç kimseye.
Akıllandım zamanla,
Başardım kendimi düştüğü yerden kaldırmayı.
Öğrendim, sahte sevgilere aldanmamayı,
Önce benim kendimi sevmem gerektiğini...
Ve ben zorda olsa başardım;
Kendi karanlığıma ışık olmayı,
İçimdeki ışığa tutunmayı.
Beni attıkları uçuruma tırmandım.
-Sükut-u Hayal
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder